Główne odmiany zbóż cz. 9

Banatka, biało kłosista i czerwonokłosista, o ziarnie czerwonawym, szklistym, uprawiana powszechnie na Węgrzech, wprowadzona do Rosji przez prof. Stebut’a.

Rodzi się wybornie w guberniach południowo-zachodnich, gdzie zajmuje obszerne przestrzenie.

Dojrzewa o 7 do 8 dni wcześniej od innych pszenic. Wadą jej jest skłonność do wylęgania, z tego powodu, zaleca się ją siać na gruntach niezbyt żyznych.

Odmiana ta w Polsce wyradza się bardzo szybko.

Baszczyński i M. Bażyński w Niemierczu wyhodowali z niej nową odmianę, zwaną Banatką Podolską; krzewi się ona silnie, posiada grubszą słomę, kłos większy, ziarno typowe lecz duże. Dojrzewa wcześnie.

Ci sami hodowcy wytworzyli z kłosa, znalezionego w szkółkach w r. 1891, pszenicę, nazwaną Tryumf Podola. Jest to odmiana czerwona, ościstą, późna; ma kłos bardzo duży, ziarno wielkie, czerwone, szkliste.

Tu należą również uprawiane w południowej Rosji na wielką skalę jako zboża jare długoościste pszenice: girka, sahsonlui i t. d. Dają one ziarno twarde, szkliste, z tego powodu niektórzy autorowie mylnie zaliczają je do gatunku „Triticum durum“.

To Cię zainteresuje:

– Dom pomocy społecznej
– Liceum dla dorosłych Poznań
– szkoła językowa mikołów